Golaie sorkho gerefte toie angoshtaie baste

گل فروشِ کوچکِ ما، شبا زخماشُ شمرده

Gol froshe kochake ma shaba zakhmasho shomordeh

همه‌ی آرزوهاشُ بادِ دزدِ کوچه بُرده
اگرم با گشنگی‌هاش شبُ تا صبح سر آورده
سر رسیدن‌ِ بهارُ کسی‌ یادش‌ نیاورده‌

آی خانم گل آی آقا گُل‌
اولین بهار من گُل‌
آی خانم گل آی آقا گُل‌
آخرین بهار من گُل‌

آدما تو فکرِ عیدن‌ ، فکرِ یک‌ ماهی‌ سفیدن‌
اونا از تو خونه‌هاشون‌ ، انگار هیچی نشنیدن‌
دیگه‌ شب‌ از راه‌ رسیده‌ ، غنچه‌ی‌ غروب‌ُ چیده‌
از پسر بچه‌ی‌ خسته‌ هیچکی یه‌ گُل‌ نخریده‌

ترانه آهنگ گل فروش از فرامرز آصف

پُل‌ِ عابرِ پیاده‌ اما جای‌ اَمن‌ِ خوابه‌
رو لب‌ِ اون‌ پسر اما یک سوال‌ِ بی‌جوابه‌:
«ـ ای‌ خدا ای خدا چرا نمی‌شه‌ این‌ گُلا یه‌ لُقمه‌ نون‌ شه‌ ؟
جای‌ خواب‌ِ من‌ رو ابرا ، روی‌ بام‌ِ آسمون‌ شه‌ ؟
چرا سوسوی ستاره، تو شبِ من نمی‌مونه ؟
قدرِ این گُلای سُرخُ چرا هیچ کس نمی‌دونه ؟»

آی خانم گل آی آقا گُل‌
اولین بهار من گُل‌
آی خانم گل آی آقا گُل‌
آخرین بهار من گُل‌

صُب‌ شده‌ اونورِ شیشه‌ ، پسرک‌ بیدار نمی‌شه‌
انگاری‌ تمام‌ِ عمرش‌ توی‌ خواب‌ بوده‌ همیشه‌
گُلای مُرده‌ی‌ پَرپَر ، روی‌ پُل‌ ریخته‌ کنارش‌
خیره‌ موندن‌ به‌ خیابون‌ اون‌ چشای‌ بی‌قرارش‌
چشمِ بچه‌های کوچه اما بازم زیرِ بارون
تو مرخصی‌ِ عیده‌ ، پاسبون‌ این‌ خیابون‌
چشمِ بچه‌های کوچه اما بازم زیرِ بارون
کِی میشه از خواب بیدار شن آدمای این خیابون