مث هر شب توی اتاقمو لای پنجره بازه بوی عطرت هست یجور که انگار رفته باشی تازه
ای کاش بودیو اونم این روزهای اخر که مریضم صدات کنم بازم بهم بگی جانم عزیزم
بیا دیگه امونم رو بریدن یادگاریات بی شرف هنوز از تو اتاقا صدای تو میاد
اهای خونه خراب خرابترین بانوی شهر بودی اسمت رو گذاشتم فراموشی چون خیلی بهت میاد
مامان همیشه میگفت به دلم بد راه ندم خوبی همیشه در میومد تو رویه من وقتی که نبودی
دلیل این که رفتی هم براش یک خاطره بودی دروغی بود که من بهش گفتم تو باکره بودی
بسته بود مادرم دخیل به هر امامزاده واست بیچاره نمیدونست حاجتت رو گرفتی کثاف
نذر مادرم قبول که رسیدی به عشت تبریک این همون پسرست که با دیدنه تو میشد تحریک
یجوری کشتمش انگار نه انگار وصله به جونم کشتمش با این که میدونستم نباشه نمیتونم
میدونستی با غیرتمو با دوریت میسازم ولی حرفای پشت سرمو دیگه نمیتونم
نگران نباش مادرم نه من اون رو که نکشتم با هر بار دیدینش من صد دفه قلبم رو میکشتم
وقتی هر کاریم کردم دیدم باز میتپه براش این قلبه بی صاحابمو از سینه در اوردم
دستم میبره هرشب بریزه خونم کف زمین دلم حری میریزه کی برات کجا کرده کمین
با دست هام لمس میکنم یادگاریتو رو اینه که با ماتیکت نوشتی برام دوستت دارم ببین
دیدمو دیدم و دیدم ولی سوی چشمام رفته نوشتم رو اینه میمونی زیرش نوشتی قطعه
شاید چشمامو دادم تو راه عاشق شدن با تو بدون که پشیمون نیستم یا تنها میمیرم یا تو
🎵🎵🎵
میگیرم پیش هر روانشناسی وقت و هی میرم نمیدونی از عشقت تو دلم چرا میگن
میگن انگار جوون نمیخوایی که زنده بمونی نه من سر تا پای زندگی بدون اون رو من دیدم
در گوشی میگن دکترها که بگیم نگیم بهش لخته شده خونش دیگه داره میرسه به قلبش
اشاره بازی میکنن فک کنم ندارم وقت تف به خون نجست سرطان شدی تش رفتی
تو این شهر سر جمع صدتا روانشناسم نداره ولی هرکدومشون رو بگی واسم وقت نداره
دورش بگردم مادرم زیرو رو کرده این شهر رو ولی همه گفتن متاسفیم دارویی نداره
میگن دارویی هست که خوب بشی گفتم که میدونم ولی چن سالیه که با رفیقم دیگه همخونم
میخندید دکتره میگفت که نه من اون رو نمیگم گفتم درمون من تویی میگفت بم برسونم
میگفتم اقای دکتر این همه ازمایش پی چی بیشرف دلیلش تویی تو رابطه زدی قیچی
بلد نبودی پرواز خب چرا میکندی از بالم سخته قبله مرگت همه برن تنهات بزارن
وقتی به مادرم میگن غم اخرتون باشه میبینن که یک نامه از وصیت لای دستهاشه
نوشتم واسه مادرم نکن نفرین که میگیره حالا هر بی شرفی که پیشش میخواد باشه باشه
میخندیو میبندی رو چشمهام چشم جای شناسنامه میخواست بشه صیغه اون جا کش
مادر این همون ارامشیه که عمری میخواستم یک چند وقتی بود که میخواستم حرفهامو بگم راستش
یک دخترک که نه تو زندگیم یک عروسک داشتم که حتی عکسهاشو رو صفحه گوشیم نمیذاشتم
گرفتن نقطه ضعفم رو همه دشمنای خونیم خدا گرفت ازم چشمهامو وگرنه من که ازش چشم بر نمیداشتم

از هر چی که میترسیدم بهت گفتم توی مستی سایه انداخت روی زندگیم از وقتی که رفت
شاید نکنی باور کور شدن چشمهایی که خیسن ولی دیگه اون ادمی که رفتنی دیدی نیستم
جای پنجه هاش افتاده درست رو قفسه سینه شبها میبینمشون جلو اینه که وای میستم
شاید چشمامو دادم رفت نتونم نامه بفرستم واست سر انگشتامم کافیه بریل بنویسم
وای از اون چشمهات چشمهات که بهم عشق داد عشق داد که نمردم برات بازم میمیرم بشمار بشمار
تو هر جا خطا کردی بهت گفتم اشکال نداره مث یه سر سوزن هی گرفتی اشکال اشکال
میگیرم خطتو نگرانم اشکال اشکال بازم اشکال اشکال داری خیانت میکنی بازم از من سوالو از تو انکار انکار
🎵🎵🎵
یعنی بی فایده بود هر چی کردم اسرار اسرار
من که دلت رو بردم دلت رو بردم من بودم ازت ضربه خوردم ضربه خوردم
به خاطرت حرف میخوردم حرف میخوردم از دستت خون دل هر شب میخوردم
هر شب دل من پی کور سوی امیدی که دوباره یک جا بو کنه عطرتو رو شونه هات سر بذاره
یک شب هزار شب نمیشه ولی زیاد زنده نیستم بیا جلو تر تا صورتت رو لمس کنم دوباره
تو میخندیدی و دردات تلمبار میشدن پشتم غرورت اهالی شهر عشق رو تو دلم کشته
اره شاید دیگه متروکه شد اون شهر ولی بیا ته شهر دلم هنوز مونده یه چراغ روشن